Anna Schwarz German Nurse of Austrian descent
Avusturya asıllı ,Çanakkale Savaşında ilk kadın şehidimiz Alman Hemşire Anna Schwarz

Hazırlayan ve Kurgu: Hakan Kısa


Selanikli’ydi…Mustafa Kemal’le akrandı, 1881 doğumluydu, askeri tıbbiyeden mezun oldu, hekim yüzbaşıydı…
Eğitim için Almanya’ya gönderildi.
Görev yaptığı hastanede O’nunla tanıştı, hemşireydi, beline kadar örgü sarı saçlı, tipik Alman güzeliydi.
Ragıp’ın aklı başından gitti, kaçamak bakışlarla kendisini süzen o mavi gözlere kelimenin tam manasıyla vurulmuştu…
Ragıp da filinta gibi delikanlıydı, üstelik Almanca’yı akıcı şekilde konuşuyordu, espriler mespriler, romantik cümleler, flört etmeye başladılar.Doğrusu O’da ilk günden gönlünü kaptırmıştı ama,mantığı engel oluyor
du, Alman gerçekçiliği ağır basıyordu, çünkü, özellikle babasının ne cevap vereceğini çok iyi biliyordu, bir Türk’le bir Müslüman’la evlenmesine asla müsaade etmezlerdi, ayrıca, kendisi koyu bir Hristiyan sayılmazdı ama, bir Türk’le evlense bile din değiştirmek istemiyordu.

Ragıp bey dedi ki, babanı sen bana bırak, dinlerimiz konusunda ise düşündüğün şeye bak, ben seni böyle sevdim, sen beni böyle sevdin, birbirimizi neden değiştirelim ki?
Sonra gitti, bir buket çiçekle kapıyı çaldı, bizde gelenek böyledir dedi,O’nu istedi, sizi ikna etmek için ne demem gerektiğini günlerce düşündüm, inanın bulamadım, sadece şunu söyleyebilirim, kızınıza aşığım dedi.
Adeta sihirli iki kelimeydi. Zor, kolay oldu…Medeni kimliğiyle, medeni cesaretiyle,aileyi etkilemişti, kayınpeder ikna oldu, peki dedi, hemen bir hafta sonra,Almanya’da evlendiler. Mutluluktan uçuyorlardı,çocukların hayalini kuruyorlardı.
Maalesef,Osmanlı seferberlik ilan etti.Ragıp bir saniye bile tereddüt etmedi,vatan toprakların
da kapışma başlarken, Almanya’da duramazdı, o nu karşısına aldı, sana bunu yapmak istemez
dim ama, gitmem lazım dedi, ölmezsem, bekle beni…
Hiç yanıt vermedi, açtı yatak odasındaki dolabı, bavulu çıkardı, çoktaaan hazırlamıştı, gazete okuyan her Alman gibi elbette dünyanın nereye gittiğini biliyordu, Ragıp’a sarıldı, sen nereye ben oraya dedi…İyi günde kötü günde, anca beraber kanca beraberdi.
İlk trenle İstanbul’a geldiler.
Ragıp lisan bildiği için Almanya’da zorlanmamıştı ama, O tek kelime Türkçe bilmiyordu.
Ev kiraladılar, Alman gelin açısından ne komşu vardı, ne akraba, ne tanıdık…Üstelik, Ragıp’ın ailesi kendi ailesi kadar hoşgörülü olmamıştı, yabancı gelin kabul edilmemişti.
Ragıp her sabah Taşkışla hastanesindeki geçi
ci görevine gidiyor, O eşi gelene kadar sokağa bile çıkmıyor, yapayalnız bekliyordu.4 ay böyle geçti.Ragıp, Çanakkale’ye, cepheye, başhekim yardımcısı olarak atandı.Yine O’nu karşısına alıp sana bunu yapmak istemezdim ama,gitmeliyim, dedi.
O gülümsedi, çoktan bavulunu hazırla
mıştı, söylemiştim sana dedi, sen nereye ben oraya…Ragıp bir yandan kendisini böyle bir kadınla tanıştırdığı için tanrıya şükrediyor, bir yandan sevdiğini böylesine sürüklediği için vicdanen kahroluyordu.
At arabasıyla Çanakkale’ye geldiler.

O bu kez yalnız değildi.
Mesleğinin tam göbeğine gelmişti.
Sahra hastanesinde gönüllü hemşire olarak çalışmaya başladı.
Ev yoktu, baraka bile yoktu, sahra hastanesinin bitiğişinde çadırda kalıyorlardı, kuru ekmeğe talim ediyorlardı.
Gel gör ki…Yaşamında böyle mutlu olmamışlardı. 24 saat, gece gündüz birlikteydiler, önemli olan buydu, olumsuz koşular umurlarında bile değildi. Savaş başladı…Ragıp sürekli ameliyattaydı, O kan revan içinde gazilerimizin başındaydı, yara sarıyor, ilaç veriyor, ana şefkatiyle kınalı kuzularımızın saçlarını okşuyor, öğrendiği bir kaç kelime kırık dökük Türkçesiyle moral kaynağı oluyordu, “ölmeyeceksin, yaşayacaksın, iyi olacaksın, sevdiğine kavuşacaksın” diyerek, paramparça evlatlarımızı hayata bağlamaya çalışıyordu…
Gazilerimiz O’na “hemşire” , “ana hatun” adını takmışlardı. Can pazarındaki bu kahraman kadını,ana yerine koymuşlardı.
Hastaneden vakit bulduğunda, köylü kadınlarımızla birlikte çalışıyor, iğne iplikle Mehmetçik’in delik deşik kıyafetlerini onarıyor, çadır dikiyordu…
17 Aralık 1915, saat 15. İngiliz keşif uçağı Eceabat’ın Yalova köyündeki hilal-i ahmer hastanesi üzerinde dolaştı. Adrese teslim koordinat belirliyordu. 10 dakika geçti geçmedi, İngiliz zırhlılarından bombardıman başladı.
Çatısında 20 metre boyunda “kırmızı ay” bulunmasına rağmen, bile bile, tüm ahlaki kurallara aykırı olarak, hastaneyi bombaladılar…Ana Hatun orada hayatını kaybetti, tertemiz yüreğine şarapnel denk gelmişti.



Ragıp yara almadan kurtuldu ama,O’nun cenazesini kucakladığı o saniyeden sonra yaşadı denilebilir mi, O için askeri tören düzenlendi. Sevdiği adamın vatanında, vatanımızın bağrında, Yalova köyünde, şehitlerimizin yanında toprağa verildi.
Kabrinin kitabesine Osmanlıca “ifa-yı vazife esnasında top mermisiyle terk-i hayat eden madam” yazıldı…
Çanakkale dediğin, duygusuz, ruhsuz, hamasi nutuklardan ibaret değildir…
Ayşesiyle Fatmasıyla Lindasıyla Ericasıyla, yarım kalan aşkların destanıdır…
Madam Erika olarak bilinen Anna Schwarz Avusturya asıllı Alman Hemşire,Çanakkale Savaşında ilk kadın şehidimiz,Dr.Ragıp bey’in eşi …

KAYNAKLAR: Avusturya Milli Kütüphane arşivi, 1915………

By Aydınlık Luminous

Bilim kurgu Araştırma Güncel yaşam Tarih Gelecek Ekonomi Science fiction Research Current life History Future Economy